Prowadzeniu wykładu przed kamerami TV, „na żywo” towarzyszy świadomość tego, iż każde wypowiedziane przez ciebie słowo, także przypadkiem, błędnie, każdy gest są śledzone przez znacznie większe, od widocznego, krytycznego, audytorium. Wynikający z tego stres rośnie gdy zdaję sobie sprawę, że wykład jest nagrywany, a potem wielokrotnie odtwarzany (łącznie z każdym potknięciem, któż nie błądzi?). Czuję się wówczas jakbym wysyłał dziesiątki smsów z poczuciem, że część z nich wysłałem nie do „tego” adresata (komu to się nie zdarzyło?) i nie z „tą” treścią. Niestety żadnego z wysłanych smsów nie można cofnąć :-( Wszystko to stanowi spore wyzwania - dyscyplinuje, zmuszając do wyjątkowego przygotowania niemal każdej minuty zajęć. Mimo to, niestety, czasami bywają wpadki – np. pomyłkowo użyte słowo, śmieszny gest.... . Kamery znacznie ograniczają kontakt ze słuchaczami, także tymi, którzy są obecni na sali, z której transmitowany jest wykład. Sprawdzony przeze mnie sposób zadawania pytań studentom, podczas tradycyjnych zajęć dyscyplinuje obie strony. Studenci bardziej uważają, a ja dowiaduję się (dzięki odpowiedziom na moje pytania) co należy powtórzyć, dokładniej wytłumaczyć. Wykład – monolog przed kamerą, bez możliwości zadawania pytań, pozostawia w błogim przekonaniu, że przekazywanie treści przebiega płynnie, wartko i z pełnym zrozumieniem słuchających. Oczywiście jest to tylko w części prawdą. Być może włączenie studentów (obecnych na sali i zadających pytania smsami) do czynnego uczestnictwa w wykładach zmieniłoby ten stan rzeczy?