Współczesny świat powoduje, że ludzie dokonują wyborów, które często są mało czytelne i jednoznaczne. Prowadzenie zajęć ze studentami obarczone jest niezwykłymi obciążeniami dotyczącymi wspólnoty działania. Za każdym razem zastanawiam się na ile to co staram się przekazać studentom jest zgodne z ich oczekiwaniami? Czego oczekuje człowiek studiujący pedagogikę? Czy studiuje ją w celach zawodowych, z zainteresowania, potrzeby czy … po prostu by coś studiować? Można przejść obok tego problemu do codzienności, ale jak poprowadzić zajęcia by sprostać nie tylko wymaganiom stawianym przez standardy, ale - w przypadku przekazu telewizyjnego pogodzenie i atrakcyjności, merytoryczności i celowości.

Motywacje są istotnym elementem warunkującym powodzenie procesu kształcenia, ale współcześnie trudno jest pogodzić motywacje z celami edukacyjnymi i potrzebami wypływającymi z rzeczywistości.

Brak bezpośredniego kontaktu z odbiorcami mnoży znaki zapytania i nie pozwala na elastyczne wprowadzanie zmian lub korekt w treściach czy sposobie prowadzenia wykładu. Kontakt mailowy jest jedynie ograniczonym sposobem na uzyskanie informacji zwrotnej. Pomimo zachęt nadal odczuwam dość dużą rezerwę w tym co piszą studenci. Niestety ciągle jednak nieliczni. Jak zachęcić studenta do napisania szczerze tego co myśli o sposobie prowadzenia wykładu? W naszej kulturze przyznanie, że czegoś nie rozumiem lub pewne treści wymagają powtórzenia jest źle widziane. Jak zmienić ten nawyk? Jak spowodować by student poczuł pewną wspólnotę celów?